home // Wat is een paragnost

Wat is een paragnost?

Er zijn veel termen binnen de paranormale wereld: helderziende, medium, paragnost, enzovoorts maar wat is een paragnost precies?

Een paragnost is iemand die niet alleen helderziend is, maar bijvoorbeeld ook heldervoelend, helderwetend, helderhorend of helderruikend is. Soms is een paragnost ook een medium en kan hij overledenen zien of voelen. Dit is niet bij iedere paragnost het geval.

 

Je kunt het woord paragnost zien als een een verzamelnaam voor iemand met meerdere paranormale talenten.  

Dit zijn aangeboren talent maar er zijn wel verschillen in ontwikkeling. Bij de een is het tijdens de kindertijd sterk aanwezig maar ‘verdwijnt’ het talent op de achtergrond zodra het kind naar school gaat en er een andere hersenhelft wordt aangesproken. Bij anderen blijven de talenten wel aanwezig en over een van deze mensen gaat onderstaand stuk.

 

Wat kan een paragnost?


Tja, voor mij is dit normaal, ik weet nu eenmaal niet beter want ik ben met dit hele pakketje geboren. Ik zou je niet eens kunnen vertellen hoe mijn leven zou zijn als ik niet helderziend, heldervoelend, helderhorend of helderruikend zou zijn. In mijn kindertijd vond ik het heel erg normaal om dingen te zien of gewoon zomaar zeker te weten. Pas veel later kwam ik erachter dat anderen niet konden zien of voelen wat ik zag. Andere mensen begrepen mij niet, en ik begreep hun niet. Dat maakte me natuurlijk best een buitenbeentje, maar daar had ik  - in tegenstelling tot veel collega’s die ik ken - niet zoveel last van want ik paste me aan. Ik kan dan ook niet vertellen dat ik ermee gepest werd of zo. Op de een of andere manier hadden mensen wel door dat ik anders was dan anderen, maar dat ik het niet zou toestaan dat wie dan ook er iets over zou zeggen. Ik kan me nog wel heel goed een van mijn leraren herinneren. Op school had je een absentielijst en dan werd je naam afgeroepen. Als mijn naam werd gezegd zei hij altijd: ‘Lichamelijk aanwezig’. Dat klopte wel. Mijn lichaam zat in de schoolbank maar mijn geest was op reis. Een reis die ik vele malen interessanter vond dan wat ik verplicht stilzittend in de schoolbanken kon leren. Haha, ik kan oprecht zeggen dat ik mijn school heb doorlopen; ik liep er doorheen, deed wat ik moest doen en dat was het dan. Gelukkig kon ik goed leren, dat heeft me in ieder geval veel problemen bespaard.




9.2
Beste keuze!
pic

Mediumchat.nl star star star starstar

Iedere bezoeker kan eenmalig een proefconsult doen. Dit waarderen wij zeer. Bijzonder klantvriendelijk. Mediumchat.nl hanteert daarnaast nog eens scherpe tarieven.
Lees verder »
Bezoek Mediumchat.nl
7.4
pic

Oprechtemediums.nl

Creditsysteem werkt snel en gemakkelijk. Keuze uit veel consulenten met verschillende gaven. Veel positieve reviews leesbaar op de website. Oprechte en professionele uitstraling.
Lees verder »
Bezoek Oprechtemediums.nl
7.2
pic

Mastermedium.nl

Duidelijke en overzichtelijke website. Mogelijkheid tot foto reading met telefonische toelichting. De mediums zijn goed ingedeeld op hun disciplines. Je kunt eenvoudig en snel in contact komen met een consultant.
Lees verder »
Bezoek Mastermedium.nl

Gratis chat met een paragnost  

In de tussentijd was ik in mijn puberteit gaan beseffen dat ik wel heel erg anders was dan anderen. Mijn opa overleed en daar was ik extreem verdrietig om, hij was zo’n beetje de enige die me tot dan toe had begrepen en ik kreeg te maken met angsten. Datgene wat ik eerst als een vriend in mijn leven had gehad (mijn rijke gevoelsleven), werd mijn vijand. Ik wilde normaal zijn, net als anderen. Ik hoefde dat hele pakketje niet en wilde er graag vanaf. Ik wilde niet dat er van alles in huis bewoog of dat ik ineens geuren rook die ik normaal gezien niet eens had kunnen ruiken. Helaas, helderziendheid is geen aan en uitknop, en na een verhuizing kwam ik terecht in een huis waar ik nog vele malen meer zag dan in al de jaren daarvoor. Dit was wel een lastige tijd want ik was een open vat, een ongelooflijk ongegronde zweefmiep en kon totaal niets filteren. Ik werd continu overspoeld door allerlei beelden en gevoelens. Als er in die tijd een persoon was geweest die me had kunnen vertellen dat ik dit zelf veroorzaakte was het allemaal veel gemakkelijker verlopen. Helaas was niemand die ik kende die me begreep of aan me kon uitleggen hoe ik hiermee om moest gaan. Voor mij voelde het alsof ik een dubbelleven leidde; één met de wereld van ‘hunnie-van-daarboven’, waar alles goed en mooi was. Eén in het aardse, waar ik hoorde te presteren net als ieder ander mens. Dan was er ook nog mijn ‘wolk’, dat was een plaats waar ik naar toe kon als ik met geen van beide werelden te maken wilde hebben. Praten over de dingen die ik zag, hoorde of voelde deed ik inmiddels al lang niet meer, ik hield het voor mezelf. Behalve de dag dat mijn oma zou overlijden. Op dat moment was ik net 16 jaar oud. Achteraf ben ik heel erg blij dat ik toen wel heb gepraat. Ik werd wakker en ‘wist’ dat het op precies deze dag zou gaan gebeuren en vertelde het aan mijn moeder. Zij heeft mijn vader op zijn werk gebeld om te vertellen dat ik dit had gezegd. Hij nam meteen een snipperdag, reed naar zijn moeder en was nog net op tijd om afscheid van haar te nemen. Ondanks het gegeven dat hij me totaal niet begreep, had hij wel door dat als ik iets vertelde, het ging gebeuren.

‘Lichamelijk aanwezig’ en voor de rest alles op de automatische piloot, dat afgeroomd met zo hier en daar een paniekaanvalletje, maakt dat ik me niet veel meer van deze periode kan herinneren. Ik overleefde, zo kan ik deze staat van bewustzijn het beste beschrijven. Hoe harder ik mijn helderziendheid wegdrukte, des te harder het als een boemerang in mijn nek terug kwam. Deze periode heeft vrij lang geduurd. Ik wist dat ik niet gek was, ben dan ook nooit naar een dokter of psycholoog gegaan. Wat hadden ze voor me kunnen doen, behalve me vol te stoppen met pillen of me een labeltje te geven dat ik gek was? Ondanks mijn angsten voor alle beelden en het donker en alles wat het met zich mee kon brengen, was er altijd dat rotsvaste vertrouwen dat ik dit zelf op kon lossen. Precies zo is het gegaan. Uiteindelijk was ik het zo beu om bang te zijn dat ik me er volledig aan heb overgegeven. Het kon me niet meer schelen wat er zou gebeuren. Die totale overgave werd een loutering, er kwam een rust over me heen die ik daarvoor en daarna nooit meer heb gevoeld. Dit werd een van de belangrijkste  keerpunten van mijn leven. Ik ben vanaf dat moment nooit meer bang geweest.

 

Ondanks dat duurde het nog een tijd voor ik erover ging praten met anderen en stonk ik er zelf nog wel eens in te denken dat iedereen hetzelfde kon als ik. Zoals bijvoorbeeld die ene keer toen ik bij de dokter was, en aan hem vertelde dat mijn dochter last van haar longen had omdat ze ziek rook. Hij keek me geïnteresseerd aan en vroeg: ‘Wacht even, je zegt dat je dochter ziek is omdat je dit ruikt, ruik je dat ook bij andere mensen? Op mijn tegenantwoord: ‘Natuurlijk, maar je bent zelf een dokter, jij ruikt dit toch zeker ook wel?’, keek hij me aan en vertelde me dat hij dit niet kon. Haha, ik geloof dat ik een week lang stomverbaasd ben geweest.  

Ik was 28, moeder van twee kinderen, woonde inmiddels in een stad en daardoor waren er voor mij meer mogelijkheden om mensen te zoeken die me meer konden vertellen. Dit was het moment dat ik besloot opleidingen te gaan doen. Onder het motto ‘kennis is macht’ want zo wil ik me nooit meer voelen, wilde ik mezelf nog beter leren kennen. Ervaren, voelen, weten, absorberen en dat was precies wat ik deed. De ene opleiding volgde op de andere, en daar waar iemand anders tv kijkt, deed ik er nog een cursus, workshop of opleiding bij. Wat heb ik veel geleerd, toch duurde het nog jaren voor ik mijn hobby ging omzetten in werk. Waarom? Pure onzekerheid, want wie dacht ik wel dat ik mensen iets te vertellen had? Dat kon ik toch niet? Of misschien toch wel?


Al wees het verloop van mijn leven erop dat vast ooit wel een keer deze richting op zou gaan, ben ik toch op een heel erg toevallige manier in dit werk terecht gekomen. Viavia kreeg ik een berichtje van iemand die op zoek was naar een consulent die verstand had van spiritualiteit. Nou, doorverwijzen kon ik wel, ik had genoeg geleerd over religies e.d. om mensen in aanraking te brengen met instanties of hulpverleners. Dat dit helemaal niet de bedoeling was, bleek tijdens het telefoongesprek. Ik was echt niet van plan om dit werk te gaan doen maar de omstandigheden zorgden ervoor dat ik plotseling zonder werk zat. En zo paste alles - zoals ik al veel vaker had meegemaakt - weer prachtig als een puzzel in elkaar. Ik liet me overtuigen het te proberen, en nu - een flink aantal jaren verder - ben ik heel erg blij, maar vooral ook erg dankbaar dat deze man me heeft weten te overtuigen. Voor mij bestaat er geen mooier vak dan dit. Ik noem dit expres een vak want in mijn geval is dit beslist geen uit de hand gelopen hobby maar echt mijn werk. Ben enorm dankbaar dat ik mensen via MediumChat een stukje op weg mag helpen.